Εξασφαλίσαμε πλούσιο φωτογραφικό υλικό από την θεατρική πορεία του Δημήτρη με πολύ σημαντικούς ανθρώπους του θεάτρου και της τέχνης, Σοφία Μουτίδου, Νίκος Κούρκουλος, Αλίκη Βουγιουκλάκη,Δάνη Κατρανίδη, Βέρα Κρούσκα, Κοσμά Ζαχάρωφ και όχι μόνο. Σημαντικές και σπουδαίες συνεργασίες.

Γράφει η Μαριάννα Αλεξοπούλου

Δημήτρη πως και πότε ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με την ηθοποιία;

Ημουν 5 χρονών πιτσιρίκι όταν το πρωτοείπα και απ ότι βλέπεις δεν παρέκκλινα ποτέ. Για μένα δεν είναι ”ηθοποιία” είναι τρόπος ζωής. Είναι ανάγκη ύπαρξης. Είναι η ίδια μου η ζωή. Η αναπνοή και το οξυγόνο μου.

Φέτος σε βλέπουμε να πρωταγωνιστείς στο έργο ‘’θάψτε με στο Facebook ’’ μίλησε μου για αυτή την νέα παράσταση.

Έχει μια τρέλλα, μια αλλόκοτη κατάσταση όλο αυτό με τη ”μάστιγα” της εποχής. Για να σκεφτείς πόσο σουρεαλιστικό είναι όλο αυτό που μου πρότειναν να πρωταγωνιστήσω σ αυτό κάνοντας το ίδιο το…facebook. Κάτι τόσο απρόσωπο, κυνικό και μεταφυσικό. Είμαι αυτός που κινεί τα νήματα σε ένα λαβύρινθο από ανθρώπους, χρώματα, γεύσεις, συναισθήματα και καταστάσεις. Στο facebook οπως και σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο καθένας παίρνει αυτό που θέλει. Καθρεφτίζει τις δικές του ανάγκες. Αυτό με γέλιο και κάπου-κάπου με συγκίνηση πραγματεύεται και προβληματίζει η νέα μας παράσταση.

Σε τι κοινό απευθύνεται η παράσταση;

Σε όλους τους χρήστες (γέλια). Στο facebook τα πάντα μεγεθύνονται, είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας. Βλέπουν στιγμές της δικής τους ζωής. Όπως χαρακτηριστικά λέω και στο έργο ”Γίνεται αυτό που θέλει κάθε μέλος να γίνει.”Είναι ένας νέος τρόπος επικοινωνίας όπου ο καθένας το χειρίζεται σύμφωνα με τα πιστεύω του. Στην παράσταση τα πάντα κινεί ο…άρχων….το fb..εγώ δηλαδή (γέλια) άλλοτε γλυκά κι αγαπημένα κι άλλοτε με μια δόση κυνισμού και ψυχεδέλεια.

Καμαρίνι, πρόβα ή παράσταση;

Α, ναι όλα και από πριν μπορώ να σου πω. Όλη η μέρα είναι μια ολόκληρη προετοιμασία για την παράσταση. Η πρόβα είναι σαφέστατα πιο ιδιωτική μα ταυτόχρονα πιο αποκαλυπτική. Τολμάς, δοκιμάζεις, εκτίθεσαι συνεχώς μέχρι να βρεθεί η χρυσή τομή στην ψυχοσύνθεση του ήρωα. Ε, το καμαρίνι έχει μαγεία! Είναι ο χώρος που συγκεντρώνομαι, απομονώνομαι, έρχομαι σε επαφή με τον ήρωα για να τον συναντήσω στη σκηνή, εκεί που ”φεύγει” ο Δημήτρης και έρχεται ο ήρωας. Η σκηνή έχει αγάπη και λύτρωση μαζί. Είναι ταξίδι στο χρόνο και στον τόπο. Ντουζ συναισθημάτων μόνο.

Τηλεόραση ή θέατρο; ποιο από τα 2 σου δίνει μεγαλύτερο συναίσθημα ελευθερίας για την απόδοση ενός χαρακτήρα;

Η τηλεόραση έχει μεγάλη δύναμη, κακά τα ψέμματα. Έχει αναγνωρισιμότητα, έχει καλύτερες απολαβές…έχω ζήσει πολύ ευτυχισμένες στιγμές στην τηλεόραση ( Μάγγισες της Σμύρνης με Κουτσομύτη, Νυχτερινό δελτίο με Κοκκινόπουλο, Επαφή με Μπότση, Ευτυχισμένες στιγμές με Μπλάτσο, Κόκκινο δωμάτιο με Ρήγα, Λόλα με Κωστόπουλο, Ο άντρας των ονείρων μου με Εσκενάζυ – Κιμούλη…και όχι μόνο), όμως το θέατρο είναι…μεγάλη ιστορία. Ο ηθοποιός χτίζει στο θέατρο. Όλη η ιεροτελεστία που είπαμε πιο πριν…ξέρεις το θέατρο είναι ζωντανός οργανισμός, γεννιέται και πεθαίνει την ίδια στιγμή.

Τί ήταν αυτό που σε μάγεψε στο θέατρο κα σε έκανε να ασχοληθείς με αυτό;

Αν σου πω ότι δεν ξέρω…είναι αυτό που ζεις πολλές ζωές, ήταν η ανάγκη μου να δραπετεύσω από πρόσωπα και καταστάσεις, είναι το ρήμα ”παίζω” που συμβαίνει μέχρι τα βαθειά γεράματα, είναι το ότι όσο κι αν εκτιθέμεθα κανείς δεν γνωρίζει τι γίνεται μέσα μας, είναι τόσα πολλά που γεννιούνται σε όσους έχουν ανάγκη να εκφραστούν μέσα από το θέατρο. Ξέρεις για να ασχοληθείς με το θέατρο πρέπει ή κάτι να έχεις πολύ ή κάτι να σου λείπει πολύ…το θέατρο είναι καταφύγιο για …ευπαθείς ομάδες. Εγώ είχα ανάγκη να μ αγαπάνε!

Πόσο έχει επηρεάσει τον Δημήτρη η αναγνωρισιμότητα /δημοσιότητα;

Είναι μέρος της αποδοχής και της αγάπης σ αυτό που έχω ταχθεί. Νοιώθω ότι ακουμπάει τον κόσμο και βρίσκω, αν θες, υποστηρικτές. Δεν υπάρχει ηθοποιός που να μη θέλει την αναγνώριση, κι αν πει το αντίθετο είναι ψέμα. Όπως είχε πει η Μάρλεν Ντίτριχ ”κάνουμε τα πάντα να γίνουμε γνωστοί και μετά φοράμε μαύρα γυαλιά για να μην μας αναγνωρίζουν”…Είναι ωραίο να σου μιλάνε και να αναγνωρίζουν ότι κάτι τους άγγιξε απ την εικόνα ή τον ρόλο που είδαν από σένα. Δε σου κρύβω ότι, ναι, απολαμβάνω και τις στιγμές ιδιαίτερης μεταχείρισης χωρίς όμως να είναι αυτοσκοπός, είναι αποτέλεσμα.Σαφέστατα μ αρέσει χωρίς να έχει αλλάξει κάτι τον Δημήτρη…δεν είμαι και πυρηνικός φυσικός ούτε γιατρός.

Θα μπορούσες να ζήσεις έξω από αυτό το αλκοολίκι της υποκριτικής;

Εξαρτημένος…τι δεν έχεις καταλάβει; Δεν ξέρω κάτι άλλο, δεν μου περνάει κάτι άλλο απ το μυαλό, δεν υπάρχει στο δικό μου σύμπαν η ζωή μου χωρίς το θέατρο και τον επόμενο ρόλο.

Αν μπορούσες να βάλεις μία μάσκα στο πολιτικό σκηνικό αυτής της χώρας ποια θα ήταν αυτή και γιατί;

Μα να βάλω εγώ μάσκες…φοράνε τις καλύτερες! Οι καλύτεροι μασκαράδες, οι καλύτεροι ψεύτες που πληρώνονται κιόλας. Είναι τόσο αισχρό να παίζεις με τα όνειρα και τις ελπίδες ενός ολόκληρου λαού. Είναι χυδαίο να κόβεις συντάξεις ερήμην όλων αυτών που έδωσαν χρόνια και χρόνια δουλειά, ξενύχτια, εργασία. Είναι απερίγραπτο να τοποθετείς τη γενιά των 40-50 στο ράφι. Τα νέα παιδιά να φεύγουν απ την Ελλάδα για να χουν καλύτερη μοίρα, μετανάστες ενός οικονομικού πολέμου δίχως τέλος. Και μετά από όλα αυτά να μην ιδρώνει το αυτί κανενός…

Στη κοινότητα του Facebook συναντιόνται κάθε λογής άνθρωποι. Αναζητάνε τ’ όνειρο, το διαφορετικό, να ξεφύγουν απ’ την πεζή καθημερινότητα, καθρεφτίζουν τον ”άλλο” τους εαυτό. Ένα ολόκληρο σύστημα διαχείρισης εικόνας, συναισθήματος και ονείρου. Έχει επηρεάσει την ζωή σου και πόσο και κατά πόσο είσαι σύμφωνος με όλο αυτό.

Είναι μέρος της εποχής. Το θέμα είναι πως το διαχειρίζεται ο καθένας. Εγώ δεν το έχω τόσο όσο νομίζουν. Ναι να ανεβάσω καμμιά φωτογραφία, να γράψω ένα χρόνια πολλά αλλά ως εκεί. Κάτι επικόλληση, αντιγραφή, ποστ ξεπόστ, ομάδες και τέτοια ούτε που ξέρω και δε θέλω και να μάθω…α κι αυτό με τις ιστορίες, τρελή πλάκα. Αν έχω ανεβάζει, κατά λάθος έχει γίνει, δεν ξέρω σου λέω…γελάω όμως, γελάω πολύ…όπως αυτό μετά από τις πολλές ευχές που δέχεται κάποιος και μετά βγάζει εξ άγγελμα και τους ευχαριστεί…μαζικά, τρελό γέλιο.

Στις μέρες μας ο κόσμος πάει θέατρο; Πιστεύεις ότι βρίσκει στο θέατρο μια διέξοδο από την καθημερινότητα του;

Ναι πιστεύω ότι ο κόσμος παέι στο θέατρο. Κάτι γίνεται κι αν κάτι νοιώσουν ότι τους αφορά έρχονται…όλοι μαζί. Το έζησα εγώ με ”Το Ημερολόγιο ενός Τρελλού”, τους αφορούσε, αυτό ήταν και το στοίχημα μου, να δουν τον εαυτό τους μέσα από μένα. Δεν υπήρχε περίπτωση μια ατάκα, μια σκηνή να μην ακομπούσε στον κάθε έναν. Μου έλεγε ο Δημήτρης ο Λιγνάδης ”Σου κάτσε! Έγινε κάτι μαγικό και σου κατσε.” Βέβαια υπήρξε πολύ δουλειά από πίσω, ενάμιση χρόνος προετοιμασίας, ξέρεις τίποτα δεν κάνω στην τύχη. Ερχόταν ο κόσμος κι αυτά που μου έλεγε, που μοιραζόμασταν μετά, ήταν η ευτυχία μου όλη. Ήταν μεγάλη κατάθεση ψυχής ο τρελός μου. Και για να επιστρέψω στο ερώτημά σου, ναι το…ψιλιάζονται, το καταλαβαίνουν είναι το από στόμα σε στόμα που έλεγε και ο Λιβαδάς, αλλά πρέπει να αφορά!

Τελικά ποια είναι η ανταμοιβή του ηθοποιού ξέχωρα από το οικονομικό κομμάτι;

Όταν ακουμπάει αυτό που έχουμε κάνει. Δεν παίζεις για τους πολλούς, για τον έναν παίζουμε, όπως έλεγε και η Λαμπέτη. Όμως και πριν από αυτό είναι εκείνες οι ευτυχισμένες στιγμές και οι συναντήσεις με κάποιους ήρωες που είναι πολύτιμες στιγμές και ακριβές.Είναι κάτι σαν ψυχοθεραπεία…έχει τύχει να δοκιμάζω, να προβάρω, να παλεύω μια δυο-τρεις σειρές κειμένου, σμπαράλια να γίνομαι και ξανά και ξανά και να ρχεται η λύτρωση…δεν είναι κάτι που είναι μετρήσιμο…είναι πέρα από λογική και στεγανά.

Πόσο σημαντικό είναι για έναν ηθοποιό να έρχεται σε επαφή με το κοινό του; Παρατηρούμε βέβαια και το φαινόμενο κάποιοι συνάδελφοί σου να μην δέχονται κοινό στα καμαρίνια ποια η άποψή σου σε αυτό;

Α! σου απάντησα πιο πάνω…”Κάνουμε τα πάντα να γίνουμε γνωστοί και μετά φοράμε μαύρα γυαλιά για να μην μας αναγνωρίζουν.” Μάρλεν Ντίτριχ. Νομίζω ότι κι αυτό είναι ένα παιχνίδι…πως παλιά είχαμε τους σταρ και τους αντισταρ..κάτι τέτοιο, ντόρος να γίνεται, αυτό έχω να πω. Πως πάνε με τα παιδιά στο Golden Hall αλλά μετά θέλουν μωσα’ι’κό στα πρόσωπα τους, ε κάτι τέτοιο. Αφού το ξέρεις ότι υπάρχουν φωτογράφοι δεν έχει μαγαζιά και καφετέριες η γειτονιά σου;

Θέατρο ή τηλεόραση . Τι επιλέγεις με σειρά προτεραιότητας και γιατί;

Θέατρο, είναι κάτι ζωντανό, γεννιέται και πεθαίνει την ίδια στιγμή. Έχει μια ιεροτελεστία.
Τηλεόραση, κρατά στιγμές στην αιωνιότητα και επικοινωνούμε με ανθρώπους που δεν έχει τύχει να έρθουν στο θέατρο

Τι σου δημιουργεί ασφάλεια και τι ανασφάλεια επάνω στην σκηνή;

Ασφάλεια; Τίποτα δεν περιέχει ασφάλεια πάνω στη σκηνή όσο αφορά το ρόλο ή το κοινό που έρχεται. Κάθε βράδυ είναι κάτι καινούργιο και εμπεριέχει τους κινδύνους του καινούργιου.
Ανασφάλεια; επί του πρακτικού, τον ατάλαντο, χαζό και ηλίθιο συμπαίκτη. Μη ρωτάς λεπτομέρειες αλλά υπάρχουν κι αυτά. Και είναι οδυνηρό. Με έχουν πατήσει επί σκηνής και δεν γύρισε να κοιτάξει ”τι συνέβη άραγε;”, να μιλάς και να μην ακούει, να τα λέει…μαγνητόφωνο…μη σου τύχει..δε μιλάω για αυτούς που τρέχουν τα λόγια ή σε καβαλάνε..άλλο μαρτύριο κι αυτό…και να φανταστείς ότι εγω επιζητώ πρώτος το ρυθμό και όχι τις..λακκούβες.

Πρέπει ένα έργο να έχει αρχή μέση κ τέλος για να είναι κατανοητό στο κοινό;

Εννοείται! Το αν αφήνει κενά ή ”δουλειά για το σπίτι” που λέω εγώ είναι άλλο πράγμα. Όχι όμως εντυπωσιασμούς έτσι για το δήθεν..θυμάσαι λίγα χρόνια πριν η…μόδα με το μικρόφωνο; για να φανεί ..ψαγμένο έμπαινε και ένα μικρόφωνο σε κάποια γωνιά της σκηνής και κάποια λόγια λίγο μπλαζέ, λίγο κάπως τα έλεγαν στο μικρόφωνο…σημεία των καιρών.

 

Πως είναι ο Δημήτρης όταν κλείνουν τα φώτα;

Αναλόγως την περίοδο, αν είμαι σε πρόβες, μελέτη, προετοιμασία όλα γυρνάνε γύρω από το ρόλο. Όταν ανεβαίνει το ίδιο, μετά την παράσταση το φέρω ακόμα και περνάνε ώρες, ξενύχτι δηλαδή μέχρι να με…ξαναβρώ…τώρα στιγμές- μέρες που δεν δουλεύω, κι αν δεν έχω κάτι στα σκαριά, απολαμβάνω τις στιγμές με φίλους, έχω πολύ καλούς φίλους – οικογένεια όπως λέω και βέβαια γουστάρω τρελά να ταξιδεύω με τον Γιάννη και την Τζωρτζίνα. Οι στιγμές μαζί τους είναι πολύτιμες.

 

Πόσο εύκολα δέχεσαι μια πιθανή αρνητική κριτική και πόσο σε επηρεάζει;

Αναγνωρίζω την κακόβουλη κριτική και δεν δίνω σημασία. Όμως μια, πιθανόν κακή κριτική με κάνει καλύτερο, με βάζει να σκεφτώ, να ψαχτώ και να δω τι έγινε και πως να το διορθώσω. Την κριτική, τύπου από άποψη, την έχω…όχι αυτή δεν μ ενδιαφέρει.

Στη μέχρι τώρα πορεία σου, πώς θα αξιολογούσες σε ποσοστά τους παράγοντες: ταλέντο- τύχη- σκληρή δουλειά- δημόσιες σχέσεις- προβολή

Δεν μπορώ να αξιολογήσω έτσι στεγνά… τα πάντα είναι θέμα συγκυριών, αξιών, στιγμών…δε νομίζω ότι είναι μαθηματικά. Σίγουρα το ταλέντο και η σκληρή δουλειά είναι βασικά χαρακτηριστικά, όμως δεν μπορώ να αξιολογήσω ή να ρίξω ευθύνες σ αυτό ή σε κεινο για οτιδήποτε. Στη ζωή ο καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει, ό,τι έχει ονειρευτεί. Δεν μπορώ αυτό το μυξόκλαμα του ο τάδε έκανε εκείνο ή η άλλη το άλλο…Αν κοιτάγαμε τις δικές μας δυνάμεις, τα δικά μας όνειρα θα φτάναμε όλοι στο στόχο μας πιο γρήγορα. Και μένα με αφορά ο στόχος μου!

Τι έχεις να θυμάσαι από τα χρόνια της σχολής; Τι κρατάς από τους καθηγητές σου;

Τα χρόνια της αθωότητας! Με τους συμμαθητές μου ήμασταν μια παρέα, όλη μέρα μαζί, πρόβες, κομμάτια, έργα, θέατρο κάθε βράδυ…υπέροχες στιγμές. Οι καθηγητές μου, τι να σου πρωτοπώ, τον Άγγελο Αντωνόπουλο, την Ελένη Χατζηαργύρη, το Δάνη Κατρανίδη, το Θάνο Κωτσόπουλο μας μυούσαν στον κόσμο του θεάτρου με τόση αγάπη, με περίσσιο νοιάξιμο και ενδιαφέρον για μας. Και ναι είμαστε αρκετοί που ακολούθησαν τ όνειρό τους...

Τι συμβουλή θα έδινες στα νέα παιδιά που τώρα ξεκινάνε την πορεία τους, σύμφωνα με την έως τώρα εμπειρία σου;

Αν το αγαπάνε πολύ είναι ότι καλύτερο για τη ζωή τους. Είναι ταξίδι μαγικό. Αν όμως τους έχει περάσει έστω και σαν ιδέα κάτι άλλο, ας κάνουν το άλλο…Το θέατρο θέλει αφοσίωση, πειθαρχία, πρωταθλητισμό, θέλει γερό στομάχι, θέλει κότσια κι αντοχή…θέλει να σαι έτοιμος να στερηθείς τα απλά για τα μεγάλα.

Θέατρο, ρόλος η συνεργασία;

Ο ρόλος πάνω από όλα τώρα πια…όμως και κάποιες συνεργασίες είναι μυθικές. Ξέρεις αν δεν μου αρέσει ο ρόλος, γιατί; Για κείνο ή το άλλο…ναι βέβαια συμβαίνει κι αυτό και το έχω κάνει όμως τώρα πια θέλω να με ιντριγκάρει ο ρόλος. Να ξέρω το λόγο.

Πως είναι σήμερα τα οικονομικά ενός νέου ηθοποιού; Μπορεί κάποιος να ζήσει από αυτό ή τουλάχιστον να έχει μία σχετική άνεση;

Όλα είναι σχετικά. Τι ζωή θέλει να κάνει. Εγώ έχω εκπαιδευτεί και στα πολλά και στα λίγα, παντού έβρισκα στιγμές χαράς κι ευτυχίας. Είναι θέμα επιλογών.

Θεωρείς πως είναι εύκολο για μία μέση οικογένεια να πάει σήμερα στο θέατρο και να πληρώσει το εισιτήριο;

Νομίζω ότι ναι μπορεί! Το θέατρο έχει γίνει πιο φτηνό και από τον κινηματογράφο για να μην πω τι πάρτυ κάνουν όλα τα ντελίβερι κάθε Παρασκευή και Σάββατο. Απλά το θέατρο το θεωρούν είδος πολυτελείας, είναι θέμα προτεραιοτήτων, ας μη φάνε τρία πιτόγυρα …ο καθένας ζει τη ζωή που θέλει.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Είμαι σε προχωρημένες συζητήσεις για κάτι πολύ αγαπημένο…αλλά ας το αφήσουμε για αργότερα.

Αν μπορούσε να πραγματοποιηθεί μία ευχή σου, ποια θα ήταν αυτή;

Να μην πεινάνε τα παιδιά. Να έχουν μια στέγη, παιχνίδια και ένα χαμόγελο στα χείλη. Το θέμα των παιδιών με πονάει πολύ. Τα παιδιά είναι παιδιά.

Ηθοποιός γεννιέσαι ή γίνεσαι;

Γεννιέσαι!

Είσαι ηθοποιός μόνο πάνω στο σανίδι και κάτω από τους προβολείς; Τι ρόλο παίζει η υποκρισία στη σύγχρονη ζωή;

Α, τι λες τώρα; Εγώ γουστάρω τις αληθινές σχέσεις, τις ξεκάθαρες. Σαφέστατα και υποκρισία παίζει και λυκοφιλίες παίζουν και χτυπήματα κάτω απ τη μέση…όμως ξέρεις κάτι δεν μπορώ να ασχοληθώ. Ειλικρινά βαριέμαι, πλήττω. Δεν μπορώ να μπω στον κυκεώνα των δεύτερων και τρίτων σκέψεων, αν κάτι με χαλάσει κατεβάζω ρολά, κάνω συγχώρεση,μαθαίνω από αυτό και συνεχίζω…δεν μπαίνω στο τρυπάκι. Ο καθείς με τον ψυχολόγο του, εγώ δεν γίνομαι σάκος του μποξ κανενός.

Σε μια εποχή που επιβραβεύεται το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», η ηθική (με την ευρεία φιλοσοφική έννοια) έχει πάρει διαζύγιο από την Τέχνη;

Η ζήση του καθενός είναι δικό του θέμα. Ποιος είμαι εγώ να κρίνω τον άλλον; Ο καθένας έχει τις δικές του άμυνες ή τις δικές του αξίες. Το θέμα να κοιμάσαι ήσυχος, γίνεται;…εκεί είναι το θέμα

Το περιοδικό ευχαριστεί από καρδιάς τον Δημήτρη Γιώτη.